Story

posted on 24 Mar 2013 00:19 by pyasry
เวลาผ่านไป 4 ปี ไม่ไวเท่าไหร่ แต่ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้ว พวกเราหมดหน้าที่การเรียนแล้ว
 
วันก่อนๆที่เพื่อนยังไม่แยกย้ายไปไหนเพราะต้องปั่นเล่มแดงกันอยู่ มองหน้าเพื่อนๆแต่ละคนแล้วนึกย้อนกลับไปตอนปี 1 พวกเขาช่างดูว่างเปล่า ดูไม่มีอะไร รวมทั้งตัวเราด้วย
 
จนมาถึงวันนี้ ทุกคนดูมี "เรื่องราว" เป็นของตัวเอง ที่ผ่านมาหลายๆคนได้มีโอกาสคุยกัน มีโอกาสรักกัน มีโอกาสเศร้าไปด้วยกัน แม้แต่เหน็บแนมกัน โอกาสแบบนี้ ถ้าไม่ได้มีชีวิตมหาลัย ก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นซักอย่าง ชีวิตเราคงยังไม่มี "เรื่องราว" เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้
 
อยากจะนิยามคำว่า "สุดยอด" ...
 
เรื่องราวที่เกิดขึ้นมาตลอด 4 ปีนี้ คงจะได้พบความสนุก ได้ยินเสียงหัวเราะ ได้มีความสุขเพียงได้เจอเพื่อน หรือเจอใครที่เราหวังว่าจะเจอ ได้รู้สึกชอบ ได้รู้สึกเป็นห่วง แต่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องดี เรื่องแย่ๆเข้ามาไม่ใช่น้อย หลายครั้งที่ต้องเสียใจ หลายครั้งที่ต้องผิดหวัง 
 
แต่มันเป็นความเสียใจ ความผิดหวังที่ "สุดยอด" คำว่า ดี กับ ร้าย นั้นตรงข้ามกัน แต่ทั้งสองอย่างสามารถสุดยอดได้
 
เหตุการณ์ต่างๆในชีวิตมหาลัยไม่ว่าดีหรือร้าย แต่ละอย่างมัน "สุดยอด" ไปเลยว่ะ มันรู้สึกแบบนั้น เวลาสุขก็สุขสุดยอด เวลาเจ็บมันก็เจ็บดีแปลกๆ นี่แหละที่คิดว่า มันเป็นช่วงเวลา 4 ปีที่สุดยอดจริงๆ แม้แต่เรื่องร้ายๆ มันก็กลายเป็นสมบัติล้ำค่าที่จะเก็บไว้อย่างดี จะไม่ลืมเด็ดขาด พวกเพลงตลาด ที่มีเนื้อร้องที่ว่าอยากจะลืมอะไรให้ได้ซักทีทำนองนี้ มันงี่เง่าสิ้นดี เก็บไว้ดีกว่านะ จริงๆ
 
จะว่าไปแล้ว ก็เชื่อมาตลอดสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือการจำไม่ได้นี่นะ กลัวการลืมมากจริงๆ เป็นคนขี้ลืม เพราะถ้าลืมแล้วจะจำไม่ได้ ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งลืมเรื่องสำคัญไป มันก็จะหายไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยน่ะสิ การจำไม่ได้นี่ล่ะน่ากลัวที่สุด ไม่อยากลืมเรื่องราวอันแสนสุดยอดที่ผ่านมาเลย
 
"เรื่องราว" ทั้งหมดนี้มันทำให้เราเป็นคนใหม่ในวันนี้ได้ มองกลับไปดูตัวเองตอนปี 1 แล้วรู้สึกว่างี่เง่าจริง ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ บทเรียนทั้งหมดที่สะสมมา จะทำให้เราไม่พลาดอีกแล้ว
 
เมื่อวันนี้เพิ่งไป ม. มา ห้องที่เคยครึกครื้นเริ่มเงียบลง ไม่มีอีกแล้วสินะ สถานที่ที่เอื้ออำนวยให้เกิด "เรื่องราว" ต่างๆอันแสนสุดยอดเหมือนที่ผ่านมา
 
ทางข้างหน้ามันช่างว่างเปล่า รู้สึกเคว้งคว้างเหมือนกัน แต่มันก็เป็นความเคว้งคว้างที่สุดยอดว่ะ อยากสมน้ำหน้าให้คนที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ อ้าาา มันเหงาๆแบบสุดยอดจริงๆ
 
แต่ในวิกฤติน่าจะมีโอกาสอยู่
 
ตอนนี้คิดได้แล้วว่าเป้าหมายระยะยาวใหม่คืออะไร แต่คงบอกให้ใครรู้ไม่ได้ เพราะมันบ้า ดูโง่ๆถึงโง่มาก แต่ถ้ารู้สึกดีที่จะทำ ก็ควรจะทำใช่มั้ย ดูซิว่าจะพยายามได้นานแค่ไหน แต่หวังว่าจะไปถึงเป้าหมาย ที่ผ่านมาก็อดทนได้นานเหมือนกันนี่ นี่เป็นขั้นต่อไปที่จะต้องทำให้สำเร็จให้ได้
 
บางทีชีวิตต่อจากนี้อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด จะมีเรื่องราวอะไรรอเราอยู่อีกนะ แต่ทำใจแล้วว่าคงจะไม่สุดยอดเหมือน 4 ปีที่ผ่านมา แต่เอาเถอะ มีเป้าหมายแล้ว ก็คงจะดีกว่าไม่มีอะไรแล้วทำงานกินเงินเดือนไปเรื่อยๆแหละนะ
 
ใครยังอ่านอยู่ Blog นี้ยังไม่หายไปไหน แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีอะไรโผล่มาใน Blog นี้ต่อไป มันเป็นอนาคตนี่นะ ใครจะไปรู้ล่ะ แต่หวังว่าจะมีอะไรสนุกๆให้เล่าต่อไป อย่างน้อยได้พิมพ์ให้ตัวเองอ่าน มันก็สนุกดีพิลึก 
 
 
- Difficulty : Hard -
- Completion : 87% -
 
System Message :
"You've done many things that needs to be done, but you missed some important events without realizing it in that time. Now that you realize it if you can go back in time, can you get 100% completion?"
 
 
 
 
"Do you want to save a clear game data?"
>[Yes]< [No]
 
 
"You can use the clear data to begin a new game with experiences points from previous game. But the difficulty will be much harder this time."
 
 
 
Cannot find server 2 : Kasetsart University Story

THE END

Comment

Comment:

Tweet

นายมันสุดยอดจริงๆหวะ!

#3 By poomillust (103.7.57.18|163.221.68.238) on 2013-04-10 21:36

กูรออ่านอยู่นะ
จะติดตามอ่านไปเรื่อยๆนะ confused smile

#1 By ⑥⑥⑥ on 2013-03-25 15:09